Het Nieuwsblad sprak met Milan Jovanovic. "Ik ben nog niet zo bekend als Steven Gerrard of Dirk Kuyt, maar het is hier onmogelijk om anoniem over straat te lopen", zegt Jovanovic.

"Ik hoopte dat alle spelers mij zouden herkennen van de wereldbeker en van toen ik met Standard tegen hen speelde. En dat was ook zo. Ik heb toen indruk gemaakt en werd meteen in de groep opgenomen."

"Links rijden doe ik nog niet, maar ik voel me al thuis. Alleen moet mijn Engels verbeteren. Het accent in Liverpool is verschrikkelijk. Aan Steven Gerrard moet ik altijd vragen om traag te spreken, anders snap ik niets van zijn dialect"

"Ik heb al grote ogen getrokken op training. In matchen op training spelen die mannen de bal soms minutenlang rond zonder dat er ook maar één tegenstander tussen kan komen. Ze maken de bal ongrijpbaar: tak, tak, tak... Niemand mist een controle of geeft een foute pass. Niemand staat één seconde stil, altijd is er een vrije man. Het gaat veel sneller en is veel intenser dan in België. Het niveau van alle spelers ligt hier zo hoog dat iedereen iedereen uit de ploeg kan spelen."

"Hier moet ik mijn beste voetbal ooit spelen. Dit is voor mij een unieke kans. Ik ben 29 en als ik drie jaar bij Liverpool blijf, zit mijn carrière er wellicht bijna op. Hopelijk ben ik goed genoeg om hier te slagen, maar dat kun je niet voorspellen. Engels voetbal is hard werken en ontzettend snel denken. Daarom hebben nieuwe spelers dikwijls zes maanden aanpassing nodig voor ze er staan, maar ik wil een uitzondering zijn. Ik wil tonen dat Milan Jovanovic er al kan staan in de eerste competitiematch op Arsenal. En de week erna spelen we thuis tegen Manchester City."
"Toen ik er met Standard in Liverpool speelde, kreeg ik al kippenvel toen de 40.000 fans You'll never walk alone zongen. Dat is het mooiste liedje ter wereld. Hoe emotioneel moet het dan niet zijn om het straks als Liverpool-speler te horen?"

"Liverpool vroeg mij vooraf wat mijn beste positie is, maar ik wilde niet antwoorden. Onze trainer, Roy Hodgson, weet wel dat mijn beste plaats linksmidden is. Liverpool is ook een ideale club voor Standard-spelers. De trainer sprak al met mij over andere Standard-spelers. Steven Defour en Axel Witsel zijn interessante spelers. Ze zijn jong maar spelen al jaren op het hoogste niveau in België en deden Europese ervaring op. Het niveau van de Belgische competitie is veel beter dan veel mensen denken. Ooit versieren die gasten een transfer naar een echte Europese topclub. Veel Belgische spelers zouden meedraaien in de grootste competities. Ook een speler als Deschacht bijvoorbeeld kan gerust mee bij een subtopper in een topcompetitie.'

"Mbokani moet wachten tot er een echte grote club komt, maar dan moet hij ook serieuzer worden. Zolang hij zich gedraagt als een kleine jongen is hij mentaal niet klaar voor een echte topclub. Voetballend wel, maar hij moet stoppen met altijd te laat komen en hij moet harder werken."

"Ik ben ik erg ontgoocheld over mijn afscheid. Vier jaar lang heb ik heel mijn hart gegeven voor Standard. We beleefden prachtige momenten met titels en Europese campagnes. In mijn eerste seizoen speelde ik zes maanden elke match met een inspuiting, het tweede seizoen deed ik dat drie maanden. En dan mocht ik niet eens afscheid nemen van de supporters. Ik kreeg niet eens bloemen. Dat deed pijn aan mijn hart. Ik weet echt niet waarom. Onyewu kreeg immers wel zijn ererondes. Standard is een liefde voor het leven. Mijn zonen Nazar en Dushan lopen nog altijd rond in Standard-shirts. Mijn respect voor Luciano D'Onofrio is groot. Hij was altijd correct, maar Standard is meer dan de D'Onofrio's en de trainer. Standard, dat zijn de fans en de geschiedenis. Ik ben altijd welkom in Luik. Die laatste drie maanden kunnen toch geen vier schitterende jaren uitwissen? Ik had het wat gehad om telkens tegen dezelfde ploegen te moeten spelen."

"De fans waren daar soms boos over, maar ze weten niet wat erachter zat. Als ik zeg dat ik niet eens bij de vijf best betaalde spelers van Standard was, dan gelooft niemand mij. Toch was het zo."

"Anderlecht deed mij een voorstel, als ze drie keer meer betalen... Als 29-jarige overweeg je de opties. Boussoufa, die moet nooit weggaan bij Anderlecht. Hij is er de grote ster en heeft er een supercontract.' Het Nieuwsblad